باز یا شاهین پرنده ای شکاری بوده و چشمان تیزبینی دارد. شکار خود را در میان چنگالهایش نگه می دارد. به احتمال زیاد ، این علامت به دفینه راهزنان یا به غنایم و… جنگی اشاره دارد. به طور کلی ، دفینه آن در مکان بسته و پلمپ شده ای قرار دارد. جهت نگاه شاهین حائز اهمیت است. همانطوریکه شاهین یا باز ، شکار خود را می خورند ،ما نیز بایستی بدانگونه در جستجوی دفینه باشیم. منظورم این است که زیر یا قسمت تحتانی پاهایش را بررسی کنید. اگر به نتیجه ای نرسیدیم ، در جهت نگاه عقاب به جستجو می پردازیم. این علامت مطلقا نشانه دفینه است. در عین حال نباید تله ها را نادیده بگیریم
دانلودکتاب جامع ومرجع آموزش گنج یابی
به
نظر می آید در حال تماشای نقطه ای است. به روبرو نظر داشته و باید در پی
چیزی باشید که اصالت (اصل شکل) آن از بین رفته باشد. اگر در داخل غار باشد
به معنای وجود خطر است.
نظریه
دیگر: ترسیم جشم در اشکال و چهره ها حائز اهمیت است. اگر مار وجود داشته
باشد ، نماد جاودانگی است و در مفهوم وجود قبر است. احتمال دارد در اطراف ،
تومولوس (تپه خاکی) باشد. وجود حوض و یا ماهی در کنار چشم یاد آور دوره
هلنی روم( دوره ای از تاریخ یونان باستان ما بین مرگ پادشاه مقدونی اسکندر
کبیر در سال ۳۲۳ قبل از میلاد و ظهور امپراطوری روم باستان) است. اگر
علامتهای خرچنگ و یا لاک پشت در داخل یا اطراف چشم باشد به تونلی اشاره
دارد که باید به صورت خزیده از آن عبور کنید.
نظریه
دیگر: امروزه می دانیم قدمت استفاده از علامت چشم مربوط به زمانهای دیرینه
است. امروزه استفاده از چشم نظر(حرز) دلیلی بر این مدعاست. در ادیان و
فرهنگهای مختلف ، چشم اهمیت زیادی داشته است. چشم در اساطیر مصر باستان ،
مسیحیت ، اسلام ، فراماسونری (فراموشخانه) ….. بدان معناست که خدا هر چیزی
را می بیند و می داند.باید به علامت چشم روی صخره ها و قبر ها دقت داشته و
اطراف آنرا کاملا بررسی کنید.
دانلودکتاب جامع آموزش گنج یابی وزیرخاکی
از رسول خدا صل الله علیه و آله روایت شده است که هر که در صبح هفت مرتبه بخواند این دعا را در آن روز
از بلاها محفوظ باشد .
فَاللَّهُ خَیْرٌ حافِظاً وَ هُوَ أَرْحَمُ الرَّاحِمِینَ - إِنَّ وَلِیِّیَ اللَّهُ الَّذِی نَزَّلَ الْکِتابَ وَ هُوَ یَتَوَلَّى الصَّالِحِینَ - فَإِنْ تَوَلَّوْا فَقُلْ
حَسْبِیَ اللَّهُ لا إِلهَ إِلَّا هُوَ عَلَیْهِ تَوَکَّلْتُ وَ هُوَ رَبُّ الْعَرْشِ الْعَظِیمِ
منبع : بحارالانوار ج 83 ص 298